ตอนที่ 0039

⬢⬢⬢

ตอนที่ 39 งามโฉมอย่าร้องไห้ “เจ้าเป็นผู้ใด?”

เซียวจี๋จี๋ชักเท้าที่เหยียบอยู่บนหน้าอกของไป๋จื่อเฟิงกลับมา ค้อนดาวตกหมุนวนอยู่บนปลายนิ้ว หนามแหลมที่หัวค้อนยังคงหยดเลือด สายตาของนางกวาดมองไปยังทิศทางที่มาของเสียงอย่างระแวดระวัง

เห็นเพียงร่างบอบบางในชุดสีขาวก้าวเดินออกมาจากป่าอย่างเชื่องช้า ราวกับสตรีแดนเจียงหนานที่เดินออกมาจากภาพวาดพู่กันจีน ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายความโศกเศร้าอันอ่อนหวาน

สตรีผู้นั้นสวมชุดแพทย์สีขาวสะอาดตา ผมยาวถูกรวบไว้ด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย ใบหน้าซีดเผือดจนเกือบโปร่งแสง ริมฝีปากไร้ซึ่งสีเลือด

ดวงตาคู่นั้นราวกับบรรจุไว้ด้วยน้ำในฤดูใบไม้ร่วงอันลึกซึ้ง หางตาแดงระเรื่อเล็กน้อย แฝงไปด้วยความหวาดหวั่นและน้อยเนื้อต่ำใจตามธรรมชาติ