ตอนที่ 0006

⬢⬢⬢

ตอนที่ 6 แมลงน้อยเอย จงบินไป

ยามนี้เสียวจี๋จี๋กำลังเดินวนรอบท่านราชันผู้เปลือยเปล่า ดวงตาของนางเป็นประกายราวกับหลอดไฟ มุมปากยังมีของเหลวใสแวววาวที่น่าสงสัยเกาะอยู่ สายตานั้นราวกับหมาป่าหิวโหยที่พบเหยื่ออ้วนพี นางแทบอยากจะพุ่งเข้าไปกัดสักคำเดี๋ยวนี้

อั้นสามเป็นคนซื่อตรงที่สุด จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอย่างโง่เขลา “พระชายา... ท่านน้ำลายไหลแล้ว...”

“เพียะ!”

อั้นหนึ่งยกมือตบเข้าที่ท้ายทอยของเขาฉาดใหญ่ ก่อนจะลดเสียงลงต่ำแล้วเค้นฟันพูด “หุบปาก! อย่าได้พูด!”

อั้นสามกุมหัวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่กล้าส่งเสียงอีก

มุมปากของอั้นสองกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ในใจแผดร้องก้อง:

จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว!

สมองของพระชายาผู้นี้จะไม่ถูกตบจนกลายเป็นคนโง่ไปแล้วหรอกหรือ?