กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ยามค่ำคืน
เมื่อมองดูอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะเบื้องหน้า สีหน้าของเลโอก็ฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
“เสวี่ยเอ๋อร์ ทั้งหมดนี้เจ้าเป็นคนทำหรือ”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
ด้านข้าง มิเชลสวมผ้ากันเปื้อน รวบผมสลวยขึ้น และเชิดศีรษะขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
เลโอลองชิมคำหนึ่ง รสเลิศในปากราวกับภูเขาไฟปะทุ อวลอยู่ในริมฝีปากและฟัน
“อร่อยใช่ไหมเล่า!” มิเชลมองเขาด้วยรอยยิ้มหวาน
“อร่อย”
เลโอตอบอย่างเหม่อลอย นึกไม่ถึงว่าคุณหนูสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่แต่ก่อนทำได้แค่อาหารพิสดารจะมีฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ จนทำให้เขารู้สึกละอายใจว่าสู้ไม่ได้อยู่บ้าง
“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าคงไม่ได้โกงหรอกนะ ร่ายเวทมนตร์อะไรลงไปหรือเปล่า” เขายังคงไม่ค่อยอยากจะเชื่ออยู่บ้าง