กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
สำนักงานใหญ่ศาสนจักร
มิเชลนั่งอยู่หน้ากระจก โดยมีนาเดียคอยหวีผมให้อยู่ด้านหลัง เส้นเกศางามสีเงินสลวยทิ้งตัวลงมาทีละช่อ ประดับประดาด้วยประกายแวววาวระยิบระยับ ประหนึ่งแม่น้ำดาราที่ไหลรินลงมาจากเก้าสวรรค์
“เสวี่ยเอ๋อร์ของเรางดงามจริง ๆ”
มิเชลแย้มยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะ”
“ใกล้จะถึงเวลาพิธีบวงสรวงใหญ่แล้ว ฉลองพระองค์ศักดิ์สิทธิ์ก็เตรียมไว้พร้อมแล้วล่ะ พอหวีผมเสร็จจะมีแม่ชีมาช่วยเปลี่ยนชุดให้ เจ้าจำคำสาบานได้หมดแล้วหรือยัง ขึ้นไปบนเวทีแล้วอย่าได้ประหม่าเชียวนะ” นาเดียเอ่ยกำชับพร่ำสอนประหนึ่งแม่นม
“อืม ข้าจำได้แล้ว” มิเชลเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ช่วงนี้เลโอกำลังทำอะไรอยู่หรือ”