เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ปิดประตูลง เตรียมจะจากไป ยูริสพลันปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “เจ้าจะพักการเรียนหรือ”
“ใช่แล้ว”
“พวกเรามาประลองกันอีกสักตั้งเถอะ”
เลโอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ตกลง”
เป็นเพียงการประลองฝีมืออย่างเรียบง่าย ทั้งสองคนต่างไม่ได้ทุ่มเทกำลังทั้งหมด
ผ่านไปครู่ใหญ่ ทั้งสองถือดาบยืนตระหง่าน ยูริสเอ่ยว่า “ดาบของเจ้าเริ่มลังเลแล้ว หัวใจของเจ้าไม่ได้สงบนิ่งเหมือนภายนอกจริง ๆ สินะ”
เลโอเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่เมฆขาวบนท้องฟ้า บนก้อนเมฆขาวบริสุทธิ์ปรากฏรอยยิ้มงดงามดั่งมวลบุปผาของคุณหนูสตรีศักดิ์สิทธิ์ ช่วงนี้ในสมองของเขาเอาแต่คิดถึงเรื่องเกี่ยวกับมิเชลตลอดเวลา จะสงบลงได้อย่างไร
“จะไปหรือไม่” ยูริสเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ไปทำอะไร” เลโอรู้สึกสงสัยเล็กน้อย
“ไปแย่งมิเชลกลับมาจากศาสนจักร”