กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ชายชราเดินผ่านข้างกายผู้คนไปราวกับไร้ผู้คน คล้ายกำลังเดินทอดน่อง ทะลวงผ่านค่ายพักไปอย่างผ่อนคลาย
ทันใดนั้น เขาก็หยุดฝีเท้าลง สายตากวาดมองพวกมิเชลหลายคน ในใจของพวกเธอพลันหนาวสะท้านขึ้นมา กลิ่นอายของชายชราผู้นี้ควบแน่นอย่างยิ่ง อันตรายยิ่งกว่าเผ่ามารราชันสวรรค์เสียอีก
เวียร์เนียหลบไปอยู่ด้านหลังของมิเชลทันที โผล่ดวงตาเล็ก ๆ สองข้างออกมาแอบมองชายชรา
“หากข้าได้ยินไม่ผิด เมื่อครู่พวกเจ้าเอ่ยถึงเลโอรึ” ชายชราสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ขอถามหน่อย ท่านกับเลโอมีความสัมพันธ์อันใดกันหรือ” มิเชลเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“เป็นเขาจริง ๆ ด้วย นึกไม่ถึงว่าจะมีคนเป็นห่วงเจ้าหนูนั่นด้วย”
ชายชรามิได้ตอบ หัวเราะออกมาเบา ๆ ในคำพูดแฝงไว้ด้วยความโล่งใจอยู่บ้าง