กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ณ ค่ายทหารกองทัพพันธมิตรมนุษย์ แสงอัคคีอันสับสนวุ่นวายส่องสว่างมิติสีดำสนิท วูบวาบสลับมืดมัว เสียงกู่ร้องเข่นฆ่าดุเดือดดังระงมทั่วสารทิศ เสียงอาวุธปะทะกันดังสะท้อนไม่ขาดสาย
บนลานโล่งแห่งหนึ่ง ค่ายกลเวทมนตร์เคลื่อนย้ายสีขาวบริสุทธิ์พลันปรากฏขึ้น พวกมิเชลได้กลับสู่ค่ายทหารอีกครั้ง
“ดียิ่งนัก! พวกเรารอดออกมาได้แล้ว”
“ขอบคุณท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์!”
ผู้คนต่างซาบซึ้งจนน้ำตาไหล แต่ยังไม่อาจดีใจเร็วเกินไป สงครามยังไม่สิ้นสุด อัศวินลัทธิศักดิ์สิทธิ์จึงเข้าประจำตำแหน่งระแวดระวังภัยโดยรอบทันที
“เสวี่ยเอ๋อร์ เหตุใดจึงไม่เคลื่อนย้ายกลับเมืองโดยตรงเล่า” นาเดียเอ่ยถาม
“พี่สาวนาเดีย ท่านช่วยเคลื่อนย้ายพาพวกผู้บาดเจ็บกลับไปเถิด ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องไปยืนยันให้แน่ชัด”