ตอนที่ 162 จอมมาร

ห้วงลึกมาร บริเวณโดยรอบมืดมัวไร้แสงตะวัน

ท้องฟ้าถูกชั้นเมฆดำทะมึนบดบัง ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ลำแสงบางเบาเลือนรางส่องผ่านรอยแยกของชั้นเมฆลงมาอย่างยากลำบาก ทำให้โลกอันมืดมิดแลดูมัวซัวยิ่งขึ้นไปอีก

พืชพรรณบนผืนดินเหี่ยวเฉาแห้งตาย ไร้ซึ่งพลังชีวิตโดยสิ้นเชิง โครงกระดูกแห้งกรังเกลื่อนกลาดรอบทิศ ส่งกลิ่นคาวเลือดเหม็นเน่า คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายอันเยียบเย็นและความอัปมงคล

สายลมเย็นพัดหวีดหวิว ก้องกังวานไปทั่วผืนป่า เสียงคำรามลั่นดังแว่วมาเป็นระยะในเทือกเขาอันรกร้างมืดมิด เงามารตนแล้วตนเล่าต่างพากันร่อนเร่ผ่านไป

ในเทือกเขามีสัตว์ยักษ์ตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่บนพื้น ร่างกายของมันราวกับขุนเขาขนาดยักษ์ เสียงกรนดังสนั่นดุจอัสนีคำราม สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วฟ้าดิน