กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 490 ส่งอำลา
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลานว่างหน้าหอประชุมเต็มไปด้วยผู้คน ตั้งแต่นายทหารไปจนถึงพลทหาร ตั้งแต่ครอบครัวทหารไปจนถึงเด็ก ๆ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึม
หลินอันอันได้พบผู้บัญชาการเขตทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือเป็นครั้งแรก เขาเป็นชายชราผมขาวที่เข้าสู่บั้นปลายชีวิตและมีโรคภัยรุมเร้า
ทหารอารักขาประคองผู้บัญชาการไว้ เหรียญความชอบทางทหารบนหน้าอกของเขากระทบกันเป็นเสียงเบา ๆ ระหว่างยืนสงบนิ่งไว้อาลัย
เขามองรูปไว้อาลัยของท่านประธานที่แขวนอยู่เหนือเวที น้ำตาไหลจากดวงตาฝ้าฟาง “สหายเก่า… ทำไมถึงจากไปก่อนฉันเสียแล้ว…”