กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 467 เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้ว
ยามเย็นในฤดูร้อนของภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แม้แต่ลมก็ยังร้อนผ่าว
ใบอู๋ถงห้อยเหี่ยวอยู่ตามกิ่ง แม้แต่เสียงจักจั่นก็ยังแหบพร่าไร้เรี่ยวแรง ความร้อนเหนอะหนะคล้ายผ้าขนหนูเปียกที่ห่อพันจนคนแทบหายใจไม่ออก
หลังผ่านการฝึกฝนมาตลอดบ่าย หลินอันอันกับหลี่หร่านต่างรู้สึกว่าได้ประโยชน์อย่างมาก
ผู้อาวุโสชิวสมกับเป็นเจ้าหน้าที่ล่ามรุ่นบุกเบิก การที่เขาลงมาถามด้วยตัวเอง ทำให้ทั้งสองกระจ่างแจ้งราวกับได้รับการเปิดปัญญา ได้ประโยชน์อย่างมากจริง ๆ
“พรุ่งนี้มาแต่เช้า ที่นี่เหมือนเดิม ฉันจะรอพวกเธอ”
“ขอบคุณผู้อาวุโสชิว”
“ไปเถอะ รีบกลับไปพักผ่อน เก็บแรงให้เต็มที่”
“รับทราบ!”
หลินอันอันกับหลี่หร่านสบตากัน ก่อนจะอุ้มเอกสารกลับห้องทำงาน