กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 466 คือกำแพงเหล็กกล้า
คุณแม่หลินเห็นหลินอันอันพาสหายร่วมรบกลับมาด้วย ก็รีบออกมาต้อนรับอย่างมีน้ำใจ “กลับมาแล้วเหรอ? อีกเดี๋ยวก็กินข้าวได้แล้ว”
“แม่ นี่เพื่อนร่วมงานของหนู ชื่อหลี่หร่าน”
แสงแดดตกกระทบแนวไหล่ที่ตั้งตรงของหลี่หร่าน เส้นผมสั้นถูกลมพัดจนพลิ้วขึ้นเล็กน้อย “สวัสดีคุณอา”
“อ้าว สหายเสี่ยวหลี่ รีบเข้ามาสิ ล้างมือแล้วก็กินข้าวได้เลย”
จ้าวเซียงจวินกำลังอุ้มจ้วงจ้วงนั่งอยู่ใต้ระเบียง พอเห็นหลินอันอันกลับมาก็รีบทักทายเช่นกัน
“ล่ามหลิน นี่ลูกของคุณเหรอ? ดวงตาสุกใสเชียว ดูก็รู้ว่าฉลาด” หลี่หร่านย่อตัวลง ยิ้มจนตาโค้ง
“ใช่ ชื่อเล่นของเขาคือจ้วงจ้วง”
“น่ารักจริง ๆ”
คุณแม่หลินยกอาหารขึ้นโต๊ะ