กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 356 ขอโทษ
ฉู่หมิงโจวไม่เคยเห็นหลินอันอันเป็นแบบนี้มาก่อน จึงรู้ตัวทันทีว่าท่าทีเมื่อครู่ของตัวเองมีปัญหา
เขายัดกระดาษใส่กระเป๋าแล้วลุกขึ้นไล่ตามไปทันที
“เอ๊ะ หมิงโจว อาหารเสร็จแล้ว พวกเธอจะไปไหนกัน?” ย่าฉู่เห็นทั้งสองคนรีบเดินออกจากห้องรับแขก ก็ร้องเรียกทันที
“ย่ากินกันก่อนเลย”
ฉู่หมิงโจวตามไปถึงห้อง เห็นหลินอันอันนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ข้อนิ้วที่กำปากกาหมึกซึมซีดขาว
แสงไฟสลัวสีเหลืองในห้องทอดเงาของเธอยาวเหยียดไปบนพื้นอิฐสีเขียว ก่อเป็นเส้นโค้งสั่นไหว
“อันอัน” เขายื่นมือไปหมายจะแตะเธอ แต่กลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ…แผ่นหลังของหลินอันอันเกร็งตรงเหมือนเม่นที่ชูหนาม