กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342 กฎหมายยังมีความเมตตา
ย่าฉู่มองโจวอวี้เจินอย่างไม่อยากเชื่อ “อวี้เจิน ย่ารู้ว่าหลายปีมานี้เธอลำบาก และรู้ว่าเธออยากให้เสี่ยวเฉิงมีชีวิตที่ดีกว่า แต่เสี่ยวเฉิงอยู่ที่นี่มานานแล้ว ทั้งยังพึ่งพาหญิงชราอย่างย่ามาก เธอเห็นแก่เทียนลี่ ให้เสี่ยวเฉิงอยู่ต่อได้ไหม?”
“ไม่ได้! ครั้งนี้ฉันกลับมารับเขา ก็เพราะอยากชดเชยสิ่งที่ติดค้างเขามาตลอดหลายปี อีกอย่าง ครอบครัวของฉันตอนนี้ก็ต้องการเขา ฉันปล่อยให้เขาอยู่ในที่เล็ก ๆ แบบนี้ต่อไปไม่ได้”
เกาเฉิงเงยหน้าจากอ้อมกอดของย่าฉู่ ดวงตาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา “แม่ ผมไม่อยากไป ผมอยากอยู่กับย่า ย่าครับ ผมไม่อยากจากย่าไป”