กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 ไม่มีวันให้อภัย
หลินอันอันยืนหลังตรง กระแอมเบา ๆ แล้วขึ้นเสียงดังขึ้น “สหายเซี่ย ไม่ใช่ว่าฉันไม่ให้โอกาสสีอิ๋งเยว่ แต่พฤติกรรมของเธอส่งผลร้ายแรงแล้ว! การรังแกกันในโรงเรียนไม่ใช่เรื่องเล็ก จะมองข้ามไปง่าย ๆ เพราะคำว่า ‘ไม่รู้ความ’ ไม่ได้
ตอนที่เธอกลั่นแกล้ง ทำร้าย ด่าทอ และข่มขู่เพื่อนร่วมชั้น เด็ก ๆ ที่ถูกเธอทำร้ายบริสุทธิ์แค่ไหน? อีกอย่าง โรงเรียนตัดสินใจไล่เธอออกแล้ว นี่คือการรับผิดชอบต่อนักเรียนทุกคน ฉันไม่มีสิทธิ์ให้อภัยแทนใคร”
“สูดปาก!” เสียงสูดหายใจดังขึ้นรอบ ๆ
ทุกบ้านต่างมีลูก และยังมีเด็กอีกไม่น้อยที่เรียนอยู่โรงเรียนประถมสือหลี่พัว
พอพูดถึงการรังแกกัน คนทั่วไปย่อมยอมรับไม่ได้
เสียงตำหนิดังขึ้นทันที