กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 ฉันขี้กลัวจะตายไป
ตอนมาถึงเขตบ้านพักทหารก็เกือบ 3 ทุ่มแล้ว
บังเอิญมีเพื่อนบ้านจุดประทัดพอดี ฉู่หมิงโจวจึงจำต้องหยุดจักรยาน
หลินอันอันหดคอ รีบยกมือขึ้นปิดหู
ฉู่หมิงโจวหันมา พอเห็นเธอเป็นแบบนั้น ฝ่ามือใหญ่ก็ทาบลงบนมือเธอทันที ช่วยปิดหูให้อีกแรง ทั้งยังขยับปากบอกโดยไม่ออกเสียงว่า “ไม่ต้องกลัว”
หลินอันอันถูกเขาทำให้หัวเราะออกมา
พอเสียงประทัดเงียบลง เธอก็กระโดดลงจากจักรยานเสียเลย แล้วทั้งสองก็เดินเคียงกันไป
“ทำไมคุณถึงชอบบอกฉันว่าไม่ต้องกลัวอยู่เรื่อย คิดว่าฉันขี้กลัวมากหรือไง?” หลินอันอันถามอย่างข้องใจ