กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 หลินอันอันนี่ช่างมีความสามารถจริง ๆ
หลินจื่อหวยยิ้มกว้าง “ผมเป็นคนเมืองซู สำเนียงอู๋หนงอันนุ่มนวลกับเพลงพื้นบ้านเมืองซูของพวกเรา ขาดกู่ฉินไม่ได้ แต่ตอนนี้...ของพวกนี้ใช้ไม่ได้แล้ว”
“ผมชอบของพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก ถ้าในหมู่บ้านมีผู้ใหญ่คนไหนเป็น ผมก็ไปเรียนกับเขา ถ้าไม่มีใครเป็น แม่ก็ส่งผมไปเรียนที่ตัวเมือง”
จะให้บอกคนอื่นได้ยังไงว่าหมู่บ้านตระกูลหลินเคยมีนักดนตรีที่ถูกส่งไปปรับปรุงตัวมาอยู่ด้วย?
เพื่อให้พี่น้องทั้งสองได้เรียนเครื่องดนตรี คุณพ่อคุณแม่หลินแอบช่วยดูแลนักดนตรีคนนั้นไว้ไม่น้อย
ถึงปีนี้นักดนตรีจะได้รับการคืนความเป็นธรรมแล้ว แต่มีบางเรื่องเอามาพูดกันเปิดเผยไม่ได้