กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 สหาย ตรงนั้นมีขโมย
“กึงกัง กึงกังกัง”
รถไฟใช้เวลาถึงสามวันเต็มกว่าจะมาถึงดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือ
เดินทางไกลขนาดนี้ แถมยังต้องนั่งตลอด ต่อให้เป็นคนสุขภาพแข็งแรงทั่วไปก็ยังทนไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลินอันอันที่ป่วยกระเสาะกระแสะ
ตอนลงจากรถไฟ สภาพของเธอย่ำแย่มาก แทบจะเป็นคุณแม่หลินที่แบกเธอลงไป
ริมฝีปากซีดขาวเพราะความเหนื่อยล้า ใบหน้างามล้ำมีสีหม่นคล้ำ สีหน้าอ่อนเพลีย
เมื่อเทียบกับเมืองซูที่ตั้งอยู่ในเจียงหนาน ดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือหนาวกว่ามาก ลมพัดโดนหน้าราวกับมีคมมีดบาด
“เสี่ยวหลิวอยู่ไหนกันนะ? พ่อของลูกคุยกับเขาไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะมารับพวกเราไปเขตบ้านพักทหาร!” คุณแม่หลินยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ใต้เสาธง ผู้คนเดินไปมาไม่ขาดสาย แต่กลับไม่เห็นเสี่ยวหลิวเลย