เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 น่าเสียดาย เป็นคนขี้โรค!
วันที่ 12 มกราคม 1975
ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว บนรถไฟที่มุ่งหน้าไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือมีผู้คนเบียดเสียด ไม่มีที่นั่งว่างแม้แต่ที่เดียว
เสียงอึกทึกปนกับกลิ่นสารพัดทำให้หลินอันอันมึนหัวจนแทบคิดอะไรไม่ออก รู้สึกว่าร่างกายนี้อ่อนแอกว่าเมื่อสองวันก่อนเสียอีก…
เธอยกมือเช็ดกระจกหน้าต่างให้เป็นช่องใสเล็ก ๆ แล้วมองทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วด้านนอก หิมะขาวโพลนปกคลุมไปทั่ว อากาศหนาวเย็นบาดผิว
เธอกำลังเหม่อมองเพลิน ๆ จู่ ๆ คนที่อยู่ข้างหลังซึ่งกำลังเก็บสัมภาระก็ชนเธอเข้าอย่างแรง
หลินอันอันรู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลกละเอียด เธอกุมหน้าอกแล้วไออย่างหนัก “แค่ก ๆ ๆ”
“โอ๊ย อันอัน!”
คุณแม่หลินเพิ่งไปตักน้ำมา พอหันกลับมาก็เห็นลูกสาวถูกคนชน จึงรีบตะโกนเสียงดัง “คุณเป็นอะไรของคุณน่ะ ไม่มีตาหรือไง ถ้าชนลูกสาวฉันจนเป็นอะไรขึ้นมา ระวังฉันจะแจ้งตำรวจ!”