กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 167 ทาสรับใช้ไปจากตระกูล ประกาศเรื่องหย่าขาด
“ยามนี้จวนหย่งอันโหวเหลือเพียงมรดกสายเลือดในท้องของจือรั่วผู้นี้แล้ว หากเจ้าไม่กลัวว่าเส้นทางขุนนางของเด็กจะถูกตัดขาดไปด้วย และต้องทนรับการเย้ยหยันจากผู้คนในใต้หล้า ก็ขัดขวางได้ตามใจชอบ”
ถ้อยคำนี้ประดุจภูเขาใหญ่ที่กดทับลงมายังกู้จวินเหยา มุมปากของเขาผุดรอยยิ้มขมขื่น แผ่นหลังที่ค้อมลงเล็กน้อยพลันพังทลายลงมาอย่างสิ้นเชิงหลังตระหนักรู้ถึงความเป็นจริง
“เจ้ากล่าวมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้ายังจะขัดขวางได้อีกหรือ”
ขณะเอ่ยเขาก็มองไปยังลูกสาวผู้มีใบหน้างดงามหมดจด แววตาเปี่ยมล้นด้วยความห่วงใยอันลึกซึ้ง ความอาลัยอาวรณ์แผ่ซ่านออกมาราวกับกำลังคว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายไว้ เขากำชับด้วยความวิงวอนระคนอยู่เสี้ยวหนึ่ง
“อาถัง ข้าจะเรียนรู้การเป็นพ่อที่ดี วันหน้าหากเจ้ามีเวลาว่าง จะต้อง... จะต้องแวะมานั่งเล่นที่จวนโหวบ่อย ๆ นะ ลานบ้านของเจ้า ห้องเก็บยาของเจ้า พ่อก็จะเก็บรักษาไว้ให้เจ้าตลอดไป”
ซูถังสะกดกลั้นรสชาติสารพันในใจไว้ รอยยิ้มแย้มปรากฏขึ้นขณะเอ่ยปฏิเสธ “ไว้ค่อยว่ากันเถิด”
เมื่อเข้าใจความหมายว่าลูกสาวไม่ยินยอม กู้จวินเหยาก็ปวดใจยิ่งนัก จึงเอ่ยรับรองด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า “พ่อจะไม่เลอะเลือนอีกแล้ว เจ้าจงวางใจ”
ซูถังเลิกคิ้วขึ้น มิได้ตอบคำ
บิดาในยามนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกเวทนาและน่าสงสาร แต่นางกลับรู้สึกว่าท่านแม่ในชาติก่อนที่ถูกผู้อื่นหลอกลวง ต้องสูญเสียบุตรสาวอันเป็นที่รัก และจมอยู่กับความเสียใจไปตลอดชีวิตนั้นน่าสงสารยิ่งกว่า