กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 151 ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหว
กู้จวินเหยายังมิได้ทำให้กู้ซูอินผิดหวัง เกียรติยศความมั่งคั่งและฐานะธิดาร่างทอง ณ ที่แห่งนี้นางก็ตัดใจทิ้งไม่ลง ได้ยินเช่นนั้นจิตใต้สำนึกจึงคิดอยากปฏิเสธ
ซ่งเซียงอี๋กลับเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีจากใจจริง “ซูอิน ลาภยศตำแหน่งของจวนโหวสำคัญกว่าชีวิตเจ้าอีกหรือ เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่ากู้จวินเหยาจะปกป้องเจ้าจากเงื้อมมือเย่ซุ่นซินได้ เจ้าอย่าได้โง่เขลาไปเลย! เย่ซุ่นซินย่อมฆ่าเจ้าเพื่อล้างแค้นเรื่องนกกาเหว่าแย่งรังนกพิราบให้ซูถังได้จริง ๆ แน่”
นางเขย่าแขนลูกสาว สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความร้อนรน
ฆ่าข้าหรือ ความหวาดกลัวต่อความตายซัดสาดเข้าครอบคลุมทั่วร่างของกู้ซูอินในชั่วพริบตา นางหายใจหอบด้วยความตื่นตระหนก จำต้องยอมรับความจริงที่ว่าท่านพ่อไม่อาจปกป้องนางได้
ดิ้นรนขัดขืนอยู่ในใจเนิ่นนาน กู้ซูอินจึงกัดฟันรับปากอย่างไม่ยินยอม “ตกลง ให้เวลาข้าเตรียมตัวหนึ่งวัน คืนพรุ่งนี้ คืนพรุ่งนี้ข้าจะมาหาท่านแม่อีกครั้ง พวกเราจะออกจากจวนโหวไปด้วยกัน!”
“ดี” ในที่สุดลูกสาวก็ยอมตกลง ซ่งเซียงอี๋จึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อรอนางจากไปอย่างปลอดภัย นางก็ไม่หลับไม่นอนอีก ถือเปลวเทียนเริ่มเก็บรวบรวมทรัพย์สินพกพาอย่างแผ่วเบามือ…
——
เช้าตรู่วันที่สอง หลังจากเย่ซุ่นซินรับประทานอาหารเช้าเสร็จก็ส่งฉินจือรั่วและกู้ซูหยางขึ้นรถม้าเดินทางเข้าสอบ รอจนรถม้าแล่นผ่านหัวมุมถนน ประตูใหญ่สีชาดของจวนโหวก็ส่งเสียงดัง “เอี๊ยด” ขณะผลักปิดเข้าหากันอย่างแน่นหนาไร้รอยต่อ