กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 75 ผู้ว่าการนครหลวงมาจับคนถึงจวน
“ผ่านไปหลายปีถึงเพียงนี้ ฝีมือช่างไม้ของผู้นี้กลับยิ่งชวนให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจนัก” เย่ซุ่นซินทอดถอนใจชื่นชม แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
แม้จะกล่าวว่าเสียงฉินที่บันทึกไว้ไม่อาจเทียบเท่ากับที่เจ้าตัวบรรเลงสด ณ ที่ตรงนั้น ทว่าสุ้มเสียงและท่วงทำนองที่ควรให้ผู้คนได้ยินชัดเจน ล้วนได้ยินอย่างแจ่มชัดแล้ว
ช่างเป็นฝีมือประณีตราวกับรังสรรค์ขึ้นจากสรวงสวรรค์โดยแท้
ในความทรงจำของแม่นมจ้าวมีผู้หนึ่งที่เชี่ยวชาญงานช่างไม้เช่นเดียวกัน นางพลันนึกขึ้นได้ จึงเอ่ยด้วยความอัศจรรย์ใจยิ่งเช่นกันว่า “หากตระกูลเว่ยในครานั้นมิได้ประสบเคราะห์ภัยครั้งใหญ่ คุณชายเว่ยก็คงเจิดจรัสงดงามไปนานแล้ว ไฉนเลยจะต้อง…”
ความเสียดายอยู่ตรงหน้า นางชะงักไปครู่หนึ่ง ปลอบประโลมตนเอง ทั้งยังปลอบประโลมเย่ซุ่นซินไปด้วย
“ฐานะคณบดีสำนักศึกษาในยามนี้ก็นับว่าดียิ่งเจ้าค่ะ ล้วนทำประโยชน์เพื่อต้าโจวทั้งสิ้น คุณชายเว่ยมีปรีชาสามารถล้นพ้น ในที่สุดก็มิได้ถูกกลบฝังไป”
ความคาดหวังของเย่ซุ่นซินกลับเรียบง่ายกว่านั้น นางมองดูหงส์หลวนที่บินร่อนเป็นวงกลมกลางอากาศ ทว่ากลับมิได้ชนเข้ากับผนังภายในรถม้าอันคับแคบ พลางเอ่ยด้วยความโล่งใจว่า
“เขาสามารถมีชีวิตรอดอยู่ได้ ก็นับเป็นเรื่องที่ประเสริฐที่สุดในใต้หล้านี้แล้ว”
—