กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 74 โกรธ นกหงส์หลวนไม้
“ฮูหยินโหว นี่คือ……”
ต่งซูจ้งมีความอยากรู้อยากเห็นเปี่ยมล้น จ้องมองพิราบในแขนเสื้อของแม่นมจ้าวตาละห้อย หวังให้เย่ซุ่นซินช่วยไขข้อข้องใจแก่เขา
ทว่าเว่ยอวิ๋นเฉิงกลับประสานมือคารวะแล้วกล่าว “ในเมื่อฮูหยินเย่มีธุระ พวกข้าก็ไม่ขอรบกวนแล้ว”
เย่ซุ่นซินอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยสบายใจนัก จึงตอบรับตามน้ำไป
ครั้นกลับถึงเรือนรับรองของตน เย่ซุ่นซินก็ปลดกระบอกไม้ไผ่ออกจากตัวนกพิราบ เปิดแถบกระดาษ กวาดสายตามองปราดเดียว
จากนั้น—ก็บันดาลโทสะจนหัวเราะออกมา
สมกับเป็นลูกสาวของนาง อาศัยความรักใคร่ตามใจของนางจนไม่เห็นฟ้ามีตา ถึงกับทำเรื่องขโมยของสะสมส่วนตัวในคลังของแม่ตนเองไปจุนเจือคนนอกออกมาได้ ช่าง……ยอดเยี่ยมยิ่งนักจริง ๆ
เย่ซุ่นซินหัวเราะเยาะด้วยความโมโห ในใจกลับเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกควักหัวใจ นางไม่เข้าใจเลย
“เป่าชิว เจ้าว่าข้าที่เป็นแม่คนนี้มีสิ่งใดที่ทำได้ไม่ดีกันแน่ ซูอินถึงได้ทำกับข้าเช่นนี้ได้”