ตอนที่ 27 หมอน้อยซู

ตอนที่ 27 หมอน้อยซู

หมอน้อยซูที่ผู้คนต่างชะเง้อคอรอคอยมาถึงด้วยสองมือเปล่า

องค์หญิงผิงชางอายุเริ่มมาก ทนอดหลับอดนอนไม่ไหว หลังจากอาการของกู้จวินเหยาทรงตัว นางจึงกลับไปนอนชดเชยไปหนึ่งชั่วยาม

ครั้นได้ยินข่าวจากเจ้าเมืองหลี่ ก็รีบร้อนรุดมา จึงได้เห็นภาพที่กู้ซูอินกับหมอน้อยซูกำลังจ้องตากันเขม็ง

กะดูด้วยสายตาหมอน้อยซูอายุราวสิบห้าสิบหกปี ใบหน้าดั่งดอกท้อ ริมฝีปากประดุจแต้มชาด ดวงตาทั้งคู่คล่องแคล่วปราดเปรียว สวมกระโปรงสีเขียวบัวที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิ เปียยาวที่ถักร้อยด้วยผ้าแพรสีสันพาดเฉียงอยู่บนไหล่ซ้าย ปลายผมประดับด้วยดอกไม้ผ้าไหมขนาดเท่าปลายนิ้วสองดอก บนศีรษะไม่มีปิ่นแม้แต่เล่มเดียว สะอาดสะอ้านสดใส ช่างงดงามจับตายิ่งนัก

ผิงชางพินิจมองเด็กสาวที่เห็นเพียงแวบแรกก็ชวนให้เอ็นดูผู้นี้ รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง นึกไม่ถึงว่าหมอน้อยซูที่ท่านหมอเฒ่าทั้งสามยกย่องจะเป็นสตรี ทั้งวิชาแพทย์ยังล้ำเลิศถึงเพียงนี้

ได้ยินความเคลื่อนไหว ซูถังก็ละสายตาจากใบหน้าของกู้ซูอิน หันไปมององค์หญิงผิงชางที่เยื้องกรายเข้ามาช้า ๆ

องค์หญิงผิงชางแต่งกายเรียบง่าย สวมชุดกระโปรงผ้าต่วนเมฆาสีชมพูลายไผ่เขียว ผมดำขลับหนานุ่มเกล้าเป็นมวยสตรีที่แต่งงานแล้ว บนศีรษะปักปิ่นระย้าเพียงสองเล่ม สั่นไหวไปมาตามจังหวะก้าวเดินของนาง

ใบหน้าของนางขาวผุดผ่องดั่งจันทร์วันเพ็ญ คิ้วโก่งเรียวคู่งาม หางตามีความกระวนกระวายที่ยังไม่จางหายแขวนอยู่ บ่งบอกว่าได้ยินข่าวก็ไม่รั้งรอแม้แต่ครึ่งเค่อแล้วรุดมาทันที