กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 การรอคอย
อู๋เหลียงชะงักเท้า แข็งคอเงยหน้ามองเขา แล้วก้มตัวโค้งคำนับเร่งรีบตอบรับ “ได้ครับ ได้ครับ คุณฉู่ ทราบแล้วครับ”
ฉู่จิ้นกวาดสายตามองเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาลไป
หลังจากที่เขาจากไป คนที่เดิมทีก้มหัวอยู่ก็ยืดตัวตรงมองแผ่นหลังของเขาพลางแค่นเสียงฮึในลำคอ ใบหน้าฉายแววดูถูกเหยียดหยาม หากไม่ใช่เพราะเขายังมีคุณค่าให้ใช้งาน แล้วเขาจะยอมนอบน้อมถ่อมตนเช่นนี้ได้อย่างไร
เขาหันหลังกลับเข้าห้องผู้ป่วย คนบนเตียงที่กอดคอมพิวเตอร์ไว้อยู่จู่ ๆ ก็โยนหมอนอิงด้านหลังลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะยกคอมพิวเตอร์ขึ้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้ววางมันลง