กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 เรื่องที่ไม่อาจเอ่ยถึง
ไม่รู้ว่าเพราะไม่ได้พบกันมาสักพักหรือไม่ เขาจึงดูเกร็ง ๆ อย่างเห็นได้ชัด สายตาลอบมองใครบางคนบนเตียงเป็นระยะ แววตาฉายความเหี้ยมโหดวูบหนึ่ง ก่อนหันมาหาฉู่จิ้นอย่างเก้อเขินและยิ้มแหย “ท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อไร?”
“มาถึงตั้งแต่เช้าแล้ว ได้ยินเล่อเล่อว่าที่บ้านคุณมีเรื่องนิดหน่อย จัดการเรียบร้อยหมดแล้วหรือยัง?” ฉู่จิ้นถาม
เขารีบพยักหน้าหงึก ๆ ตอบว่า “จัดการเรียบร้อยแล้ว แต่เดิมก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร พวกเขายืนกรานให้ผมกลับไป จึงต้องปล่อยให้คุณหนูเฉียวอยู่ที่นี่คนเดียว ขอโทษจริง ๆ”