กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ความรังเกียจ
ฉู่จิ้นยิ้มบาง ๆ ก้าวเข้าไปรับ สิ่งของที่เขาซื้อมาวางบนโต๊ะ เขาตบไหล่อู๋เหลียงเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ใช่แล้ว เธอมีขาแล้ว สามารถวิ่งและกระโดดได้เหมือนแต่ก่อน”
แม้ว่าการทำให้เป็นจริงต้องใช้เวลาฝึกฟื้นฟูสมรรถภาพอันยาวนาน แต่เขาเชื่อว่าเธอจะต้องทำได้อย่างแน่นอน
เฉียวเล่อมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตา เอื้อมมือไปกอดเขา แล้วร้องไห้ออกมาดัง ๆ
เวลากว่าหนึ่งปี ในที่สุดเธอก็ได้ออกจากรถเข็น กลับมาใช้ขาทั้งสองข้างของตนเองทำสิ่งที่ต้องการได้เหมือนคนปกติอีกครั้ง!
“ขอบคุณ” เธอกล่าวเบา ๆ