กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เดฟดึงมือกลับหลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าภายในร่างของสมาชิกกลุ่มรุ่งอรุณสีทองที่ล้มลงไม่มีพลังเวทมนตร์ควบคุมหลงเหลืออยู่แล้ว เขาจึงวางใจลง “พวกเขาไม่เป็นไรแล้ว” เขาพูดอย่างกระชับ
โหยวหนั่วพยักหน้าแล้วเก็บทวนวายุกลับ ร่างกายของเขายังคงเกร็งแน่น แต่แววตาผ่อนคลายลงเล็กน้อย “งั้นเราไปต่อกันเถอะ พื้นที่แกนกลางอยู่ข้างหน้านี้แล้ว”
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในห้องหินของโบราณสถานพร้อมกัน เส้นทางเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ ผนังทั้งสองฝั่งบีบเข้าหากันจนกระทั่งประตูหินออบซิเดียนบานยักษ์ปรากฏขึ้นตรงหน้า พื้นผิวของประตูสลักเวทมนตร์ผนึกที่มีลวดลายคล้ายเพชร แสงสลัวกะพริบไหวราวกับมีชีวิต