กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เด็กชายถอยหลังอย่างโซเซ ร่างกายเล็กผอมสั่นเทาไม่หยุด เขาพูดตะกุกตะกักว่า “ได้……ได้โปรดอย่าทำร้ายผมเลย! ผม……ผมแค่ต้องการปกป้องเกาะแห่งนี้!”
เรย์ลีและคนอื่น ๆ เดินเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้
สายตาที่เฉียบคมของชัคกี้อ่อนโยนลงเล็กน้อยขณะพิจารณาเด็กชาย
เขาดูอายุไม่เกินสิบขวบ เสื้อผ้าเก่าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยดิน แม้จะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ในดวงตาของเขากลับมีประกายแห่งความไม่ยอมแพ้ฉายออกมา
“ปกป้องเกาะแห่งนี้งั้นหรือ?” เรย์ลีทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ภาพนิมิตเมื่อครู่นี้เป็นฝีมือเธอหรือ?”