กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โอบาไดอาห์จ้องมองข่าวด้วยความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก เขาขบกรามแน่น
แต่เขาไม่ได้ปล่อยให้ความโกรธกลืนกินตนเอง เขาจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับให้ตัวเองตั้งสติ สมองของเขาแล่นอย่างรวดเร็วเพื่อวางแผนการเคลื่อนไหวในขั้นต่อไป
“เกราะตัวจิ๋วนั่น... ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะต้องเอามันมาไว้ในมือให้ได้” เขาพึมพำเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจอันเย็นเยียบ
รอยยิ้มที่เชื่องช้าและบิดเบี้ยวค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
“ยังไงเสีย ฉันก็เป็นเหมือนพ่อของเธออยู่นะ โทนี” โอบาไดอาห์หัวเราะอย่างชั่วร้าย เขาเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่ง ไม่ว่าโทนีจะเต็มใจหรือไม่ เขาก็จะต้องมอบเกราะไอรอนแมนออกมา
ในตอนนี้ เขาเพียงแค่ต้องรอจังหวะเวลาที่เหมาะสม