เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 กลับมามือเปล่า
ถนนสายเล็กในชนบททุกวันนี้เต็มไปด้วยหญ้าป่าสูงระดับเอว ใบหญ้าขอบหยักราวกับฟันเลื่อยสามารถเฉือนเนื้อหนังของสิ่งที่เดินผ่านได้ในพริบตา
เอิร์ลขยับตัวขึ้นด้านบนเล็กน้อย ใช้สายรัดนิรภัยผูกยึดร่างกายไว้ไม่ให้ไถลตกลงมา พร้อมกับยกขาทั้งสองข้างขึ้นพาดบนบั้นท้ายของม้าที่โยกเยกไปมา
ม้าแก่ย่อมรู้จักทางดี มันรู้ว่าต้องเดินไปตามเส้นทางไหนเพื่อกลับบ้าน
ทันใดนั้นล้อรถก็บดทับเข้ากับซากนกตัวใหญ่ที่เน่าเปื่อย ทำให้ตัวรถเอียงวูบไปด้านหนึ่ง
เพนนีรีบคว้าราวจับไว้ แล้วถีบเอซที่กระเด็นมาโดนขาเธอไปฝั่งตรงข้ามอย่างรังเกียจและด้วยความเอียงของตัวรถ เอซจึงเกือบจะร่วงหล่นลงไปข้างนอก
มือของเขาห้อยต่องแต่งออกไปด้านนอก พอเสียดสีกับใบหญ้าคมๆ ดังซู่ซ่า เอซก็ซี้ดปากออกมาอย่างเชื่องช้า