เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 เสียงถอนหายใจของลูกพี่จิ่ง
ตาจางนอนทนอุดอู้อยู่ในเขตปลอดภัยไปหนึ่งคืนเต็ม
พอรุ่งเช้าวันถัดมา ทันทีที่เห็นเซิ่งหนานเดินออกจากประตู เขาก็แอบสะกดรอยตามไปอย่างเงียบๆ
หลังจากเดินข้ามถนนมาหลายสาย เซิ่งหนานก็หยุดฝีเท้าลงข้างทาง แล้วหันกลับมามองเขา
"นายตามฉันมาทำไม"
ตาจางถูมือไปมา ปั้นยิ้มประจบสอพลอ "คือว่ามีเรื่องอยากจะคุยกับคุณสักหน่อย จริงๆก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ"
"ในเมื่อไม่สำคัญก็ไม่ต้องพูด" เซิ่งหนานปรายตามองเขาทีหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป
"เอ่อ หัวหน้าเซิ่ง อย่าเพิ่งรีบไปสิครับ ฟังผมพูดให้จบก่อน" ตาจางรีบตะโกนรั้งตัวเธอไว้ "เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ผมคิดว่าหัวหน้าเซิ่งฝีมือเก่งกาจขนาดนี้ถ้าสามารถจัดระเบียบควบคุมคนกลุ่มนี้ได้เหมือนในฐานทัพก็คงจะดีไม่น้อย"