กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลาสามพันปีผ่านไปในพริบตา
ราชสำนักสวรรค์:
“น้องสอง บาดแผลของเจ้า หายดีแล้วหรือ”
ไท่อีมองตี้จวิ้นกล่าวว่า
“พี่ใหญ่ บาดแผลของข้าไม่เป็นไรแล้ว พวกเราควรลงมือได้หรือยัง”
ตี้จวิ้นแววตาเป็นประกายกล่าวว่า
“ถึงเวลาที่ควรลงมือแล้ว”
จากนั้น ตี้จวิ้นพาไท่อีไปที่วังจักรพรรดินีวาก่อน ไม่รู้ว่าพูดอะไรกันบ้าง หลังจากนั้น ตี้จวิ้นกับไท่อีก็เดินออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
หลังจากนั้น ทั้งสองก็ไปที่เขาสุเมรุอีกครั้ง
จุ่นถีเห็นตี้จวิ้นกับไท่อีแล้วก็ยิ้มกล่าวว่า