เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 301 พวกเราจำไว้แล้ว
"วันนั้นในที่หลบภัย อันที่จริง... ผมตายไปแล้ว"
หลังหวังชวนสงบลงอีกครั้ง เขาก็เอ่ยประโยคที่ชวนเศร้าสลดนี้ออกมา
จ้งหลีหลีหันศีรษะไปแอบเช็ดน้ำตา
แม้แต่จ้าวซื่อชิงก็ดูเงียบงัน นั่งผิงไฟเงียบ ๆ แสงไฟสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา วูบไหว ริบหรี่
ต่างจากผู้รอดชีวิตคนอื่นที่รวมกลุ่มกันชั่วคราวหรือออกฤทธิ์ลำพัง
คนไม่กี่คนที่ติดตามจางเหวินซูมาตลอดนี้ รู้จักกันดีมาก พอนานเข้าพวกเขาก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ว่าจะมีความสามารถหรือไม่ แก่หรือหนุ่ม สวยหรือน่าเกลียด... ในทางความรู้สึก ล้วนเชื่อมโยงกันอย่างแน่นแฟ้น
ดังนั้นต่อคำพูดของหวังชวน พวกเขาจึงรู้สึกได้ลึกกว่า
พวกเขายากจะจินตนาการว่า หากสวีเจิน ลู่หย่งเฉียง เซวี่ยเถียนเถียน... คนเหล่านี้ประสบเหตุไม่คาดฝัน เหลือเพียงตัวเองคนเดียวในโลกนี้ แล้วตัวเองจะยังเข้มแข็งมีชีวิตต่อไปได้หรือไม่