กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 169 ไม่เห็นจำเป็นเลยนี่
ตอนที่จางเหวินซูกับลู่เฉินเฉินเดินเข้ามาในลานบ้าน
คนที่อยู่ในเครื่องจักรเหล็กก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
จางเหวินซูปิดประตูตามสบาย ก่อนพูดว่า “ตอนนี้คงไม่มีอันตรายอะไรแล้ว พักกันก่อนเถอะ ฟื้นฟูแรงสักหน่อย”
สีหน้าของลู่เฉินเฉินยังคงสงบนิ่ง ร่างกายผ่อนคลาย ท่าทางยังสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
การต่อสู้ดุเดือดเมื่อครู่ดูเหมือนจะไม่ส่งผลกระทบต่อเขาเลย แม้แต่การเดินทางตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ทั้งขี่จักรยาน ทั้งปีนกำแพง ก็แทบมองไม่ออกว่าเขาเสียแรงไปมากแค่ไหน
แต่ท้องของเขากลับเริ่มส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ เพราะหิวแล้ว
เขาถอดกระเป๋าเป้ลงมา หยิบเสบียงแห้งกับน้ำออกมา เตรียมเติมพลังสักหน่อย
“กินของฉันสิ กินของฉัน ฉันมี...”