เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 146 กวีภาพพจน์
หวังเจิ้งไฉพักอยู่ที่ค่ายผู้รอดชีวิตหลายวัน
เขาสนิทสนมกับพวกเด็ก ๆ มาก คอยสอนรายละเอียดเกี่ยวกับการอยู่ร่วมกับสุนัขอย่างเอาใจใส่
เด็ก ๆ ชอบเขามาก มักจะพากันมาล้อมรอบตัวเขาเพื่อฟังเรื่องราวในอดีต โดยเฉพาะเรื่องราวในช่วงชีวิตที่ยากลำบาก ซึ่งเขาต้องพึ่งพาอาศัยสุนัขเหล่านั้นเพื่อเอาชีวิตรอด เรื่องพวกนี้มักทำให้คนฟังรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก
ทุกคนอุ้มลูกสุนัขของตัวเอง นั่งฟังเขาเล่าอย่างเงียบ ๆ
เรื่องราวไม่ได้มีเหตุการณ์พลิกผันมากมาย ทั้งไม่ได้ตื่นเต้นหวาดเสียวอะไร แต่กลับฟังแล้วสบายใจอย่างยิ่ง
ถ้าพูดถึงเรื่องตื่นเต้นหวาดเสียว พวกเขาไม่เคยขาดอยู่แล้ว
รอบค่ายผู้รอดชีวิตมีซอมบี้เดินผ่านอยู่เป็นระยะ
ดังนั้นทุกคนจึงเบื่อหน่ายกับเรื่องตื่นเต้นหวาดเสียวกันเต็มที