เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 118 ตั้งชื่อ
แพะภูเขาตัวนั้นแบกเจ้าอ้วนจ้ำม่ำไว้บนหลัง เดินตามหลังสวีเจินต้อย ๆ ไปจนถึงโกดัง
สีหน้าทุกคนแปลกพิกล มองหน้ากันไปมา รู้สึกกระอักกระอ่วนพิลึก ทุกคนล้วนมีรอยยิ้มชวนพิลึก
พวกเขาออกกันมาหมดทั้งค่าย ทั้งคนทั้งหมาตามมาด้วย คานหาบ ค้อนเล็ก หอกยาวกองใหญ่ ตะโกนฆ่าโห่ร้องตั้งนานยังจัดการไม่ได้ สุดท้ายยังทำให้ลู่หย่งเฉียงบาดเจ็บ
ส่วนสวีเจินใช้ถั่วเหลืองคั่วเพียงไม่กี่เมล็ดก็จัดการเรื่องนี้เรียบร้อย
ไม่ต้องใช้เชือกจูงด้วยซ้ำ มันเดินตามมาส่ง ๆ เองด้วยความว่าง่าย บางครั้งยังใช้หัวถูไถเข้าหาเธอ
เช่นนั้นแล้วยื้อแย่งกันด้วยดาบและหอก ระดมพลกันยกใหญ่ไปเพื่ออะไรกันเล่า
เจ้าตัวนี้สมองไม่ดีเอาจริง พอเข้าประตูโกดังก็เดินทอดน่องเองไปรอบหนึ่ง มองทุกซอกทุกมุมจนทั่ว ราวกับหัวหน้ามาตรวจงาน ทั้งยังไม่หวั่นเกรงผู้ใด เห็นเหล่าเจียงตั้งของเตรียมไว้สำหรับฆ่าแล้วนั่งลงข้างศิลาเขียว รดน้ำเจียรมีดอยู่ ก็ยังเข้ามาสอดเสือกด้วยความอยากรู้ เอียงหัวมองดู
จนทำให้เหล่าเจียงรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา มองมีดในมือแล้วเกิดข้องใจในตัวเอง