เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 117 ขาวจริง ๆ
ลู่หย่งเฉียงดิ้นรนลุกขึ้น ทั้งแก้มและหน้าอกเต็มไปด้วยฝุ่น ดูทุลักทุเลอย่างยิ่ง
เห็นทุกคนหัวเราะกันลั่น ไม่มีใครเข้ามาช่วยสักคน ก็อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ในใจคิดว่า ดีหนอที่ข้ามีหน้าไม้หน้าหนาพอ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่รู้จะเก็บหน้าตัวเองอย่างไรแล้วจริง ๆ
เพิ่งจะคิดได้แค่นั้น
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ารอบเอวตึงขึ้น แล้วก็หลวมไปอีก
เขาไม่ได้ใส่ใจ พยายามคลานไปข้างหน้า แต่กลับรู้สึกว่าท่อนล่างเย็นโล่ง พอเหลือบตามองอย่างงุนงง ก็โล่งเตียน ไม่มีเสื้อผ้าเหลืออยู่
ที่แท้ตอนที่แพะภูเขาตัวยักษ์ตัวนั้นพุ่งชนก้นเขา กีบหน้าก็เผลอเหยียบเข้ากับเป้ากางเกงของเขา กระเป๋ากางเกงที่เอวของเขาผ่านการกระแทกกระเทือนมาหลายต่อหลายครั้ง ก็หลวมอยู่แล้ว พอคลานไปข้างหน้า มันก็หลุดร่วงลงทันที
ทั้งบริเวณก็ปูดปังอื้ออึงขึ้นมา
ถึงขนาดมีคนผิวปาก