กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 43 กลับบ้าน
“พอนึกถึงคนหนุ่มสาวพวกนั้นที่ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก แล้วถูกลากเข้าไปในฝูงซอมบี้ ผมก็อดเศร้าใจไม่ได้ตลอดเลย” จางเฉียงถูใบหน้าตัวเอง ลู่ตัวลงพลางพูดขึ้น “พวกเราควรจะฉลาดกว่านี้ ยืดหยุ่นกว่านี้ ควรจะ…”
เขาอยากจะสื่อออกมาให้ชัดเจนกว่านี้ ทว่าเสียดายที่ไม่ถนัดด้านการใช้ภาษา
ในน้ำเสียงทุ้มต่ำนั้น มีความเสียดายที่ยากจะเอ่ย รวมถึงความรู้สึกผิดและโทษตัวเองที่อธิบายไม่ถูก
ทว่าผ่านถ้อยคำที่ขาดๆ หายๆ เหล่านี้ จางเหวินซูกับลู่เฉินเฉินก็เข้าใจความหมายของเขาได้แล้ว
จนถึงทุกวันนี้ ผู้รอดชีวิตก็ยังคงถูกซอมบี้ตัดขาดแยกย้ายกันไปอยู่ตามซอกมุมต่างๆ ขาดการติดต่อสื่อสารขั้นพื้นฐาน ไม่รู้จำนวน ไม่รู้วิธีการเอาชีวิตรอด ไม่รู้จักกันและกัน