เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 22 ชื่อของฉัน
ประกายเย็นเยียบวาดผ่าน หัวซอมบี้ร่วงลงสู่พื้น
เนื่องจากเลือดข้นเหนียวและมีอยู่น้อยเกินไป จึงไม่ได้พวยพุ่งขึ้นมา เพียงแค่ไหลรินเอ่อล้นลงมาตามลำคอที่ถูกตัดเรียบ กลิ่นคาวเหม็นเน่าเป็นสีดำคล้ำ ดูน่ารังเกียจโสโครกอย่างยิ่ง
"เชี่ยเอ๊ยนี่มัน..."
หญิงสาวขายาวเห็นภาพนั้นเข้า ก็สบถคำหยาบออกมาโดยสัญชาตญาณ
ลู่เฉินเฉินไม่ได้สนใจซอมบี้ที่ล้มลงไป ไม่แม้แต่จะเหลือบมองซ้ำอีกแวบเดียว
เขาย่อเอวลงต่ำแล้ว เตรียมรับมือตัวที่สอง
คนสามคนที่อยู่รั้งท้ายสุดยังคงถูกรุมโจมตีอยู่ สถานการณ์ค่อนข้างสับสนวุ่นวาย เสียงร้องไห้ตะโกน เสียงตวาด เสียงคำรามแผดร้องดังผสานปนเป สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก เพียงแต่เมื่อลู่เฉินเฉินมาถึงและช่วยล่อซอมบี้ออกไปส่วนหนึ่ง แรงกดดันจึงพอจะลดลงมาบ้างในที่สุด
ลู่เฉินเฉินไม่ได้บุ่มบ่ามพุ่งเข้าไปช่วยคนในฝูงซอมบี้