กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จวินหนิงขานรับเสียงดังใส “ทราบแล้วค่ะ ขอบคุณเลขาธิการค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
เยาวชนปัญญาชนและชาวบ้านคนอื่น ๆ พอได้ยินว่าจวินหนิงมีพัสดุมาอีก ต่างก็มองจวินหนิงด้วยสีหน้าอิจฉากันถ้วนหน้า พากันเอ่ยถามเธอ “อาหนิง พัสดุนี้ต้องเป็นพัสดุที่ทางบ้านส่งมาให้อีกแน่ ๆ ใช่ไหม”
“อาหนิง คราวนี้ทางบ้านส่งอะไรมาให้เธออีก”
จวินหนิงก็ยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ต้องเอากลับมาก่อนถึงจะรู้”
สิ่งที่ทำให้จวินหนิงดีใจก็คือ ทางบ้านส่งพัสดุมาให้เธอ พรุ่งนี้เธอจะได้ลางานไปเอาพัสดุที่ตำบลอีกครั้ง แถมยังถือโอกาสเข้าเมืองรับจ้างทำงานส่วนตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ด้วย ดีจริง ๆ