ตอนที่ 172 ช่วยด้วย

ตอนที่ 172 ช่วยด้วย

ร่างของงูเห่าตรงหน้าตึงแน่นในชั่วพริบตา จ้องเขม็งมาที่สุยชีและอีกสามคน

จั่วเฉินยื่นมือรับสุยชีที่หมดสติไว้ แล้วแบกเธอขึ้นหลังตัวเอง

งูเห่ากระโจนเข้าโจมตีทันที พุ่งเข้าหาทั้งสี่คนราวสายฟ้าสีดำ

เสิ่นอวี้ดึงจั่วเฉินที่แบกสุยชีไว้ไปหลบด้านหลังตัวเอง

เม่ยเป่าก้าวเท้าออกด้านข้าง พลั่วแยกกระดูกในมือยกสูง แล้วฟาดลงไปเต็มแรงใส่งูเห่าที่พุ่งเข้ามา

“แป๊ะ!”

ทรายเหลืองฟุ้งกระจาย งูเห่ากระเด็นออกไปราวว่าวที่ขาดสาย ลอยไปกระแทกพื้นทรายไกล ๆ แล้วหายลับตา

จั่วเฉินกลืนน้ำที่อมไว้ในปากลงคอ “เก่งจริงเลยเม่ยเป่า”

เม่ยเป่าตอบด้วยสายตาแบบ “เรื่องเล็ก”