กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 124 ต้องหาให้เจอ!
ทั้งสามนั่งล้อมโต๊ะหิน หลี่ฉางเซิงจิบชาของตัวเองไปคำหนึ่ง แล้วมองกาชาของลู่เหยา ก่อนจะหยิบมาเทให้ตัวเองอีกจอกโดยไม่ลังเล
“ว่าแต่ศิษย์น้องคิดอะไรอยู่ ถึงวางใจให้เจ้านำคณะมาแดนใต้คนเดียว”
“เจ้าสำนักก็ต้องมั่นใจในฝีมือของข้าอยู่แล้วสิ”
“ฝีมือเจ้า? เจ้ามีฝีมืออะไร”
หลี่ฉางเซิงถามอย่างสงสัย ลู่เหยาอยู่แค่ขั้นหลอมมรรคาไม่ใช่หรือ แค่นั้นจะเรียกว่ามีฝีมืออะไรได้
ลู่เหยาเห็นว่าอาจารย์เหมือนจะไม่รู้จริง ๆ เลยถามว่า “ท่านมีเพื่อนอยู่ที่แดนตะวันออกไหม?”
“มีอยู่แล้วสิ แค่ไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปี เจ้ามาถามเรื่องนี้ทำไม?”
งั้นก็แปลกแล้ว มีเพื่อนอยู่แดนตะวันออก แต่กลับไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรมาบ้าง นี่ช่างแปลกจริง ๆ