กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 จดหมายถึงเจ้า
พวกลู่เหยาเพิ่งออกไปได้ไม่นาน ก็มีร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงนั้นทันที
นางสวมชุดขาวยิ่งกว่าหิมะ ยืนนิ่งอยู่บนยอดเขาที่มีเมฆหมอกล้อมรอบ แขนเสื้อกว้างพลิ้วไหว กระบี่ยาวบนหลังสะท้อนแสงเย็นเยียบ พู่กระบี่แกว่งไกวไปตามลมอ่อน ๆ
แสงจันทร์เย็นตาส่องลงมาอาบร่างนางเป็นประกายสีเงิน ดูราวกับนางเซียนที่เดินออกมาจากภาพวาด
คิ้วและดวงตาของนางงามเหมือนแนวเขาสีเข้มที่มองเห็นอยู่ไกล ๆ ดวงตาดูคล้ายสระน้ำลึก ใสสะอาด แต่ก็แฝงแววไร้เดียงสาอยู่บ้าง
นางกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยังพอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ลู่เหยาทิ้งไว้
“ไปแล้วหรือ? มาช้าไปอีกแล้ว...”