เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 มีชีวิตต่อไป
ลานกว้างเต็มไปด้วยเสียงผู้คนพูดคุยกัน เหล่าศิษย์ที่เพิ่งเข้ามาต่างคุยกับคนรอบข้างด้วยเสียงเบา บรรยากาศคึกคัก มีเพียงร่างเล็กผอมบางร่างหนึ่งที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว...
เขาก้มหน้า สีหน้าไร้ความรู้สึก ได้แต่จ้องพื้นไม่วางตา ผมยาวปรกปิดใบหน้า ในอ้อมแขนยังกอดกระบี่ที่สูงกว่าตัวเขาเอาไว้
เด็กที่อยู่รอบข้างต่างมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ บางครั้งมีคนอยากเข้ามาชวนคุย แต่สุดท้ายก็ต้องถอยไปเพราะเขาไม่ยอมพูดอะไร ส่วนคนที่อยากลองจับกระบี่ของเขา ยังไม่ทันยื่นมือออกมาก็ถูกเขาจ้องด้วยสายตาเย็นชาจนไม่กล้าขยับ
หลังจากศิษย์คนนั้นชักมือกลับไปอย่างเก้อเขิน ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาชวนเขาคุยอีก ทุกคนต่างตั้งใจหลบเลี่ยงเขา จนรอบตัวเขากลายเป็นวงว่างที่ดูแปลกประหลาด
เย่ซิงอวี่ไม่สนใจ เขาเพียงกอดกระบี่ในมือไว้แน่น ราวกับได้กลับไปอยู่ในอ้อมกอดของพ่อแม่อีกครั้ง
เขาเกลียดตัวเองจริงๆ กายามารแต่กำเนิดทำให้เขาถูกกำหนดมาตั้งแต่ลืมตาดูโลกว่าจะนำโชคร้ายมาให้คนอื่น เดิมทีผู้ใหญ่ในสกุลเสนอให้ฆ่าเขาทิ้ง แต่พ่อแม่อ้อนวอนอย่างสุดชีวิต สุดท้ายจึงเก็บชีวิตเขาไว้ได้