เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 ห้าปี
หลี่ฉางเซิงพาลู่เหยามาถึงแนวเขาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ลู่เหยารู้สึกได้ชัดว่าปราณวิญญาณที่นี่หนาแน่นกว่าลานกว้างเมื่อครู่มาก คงมีค่ายกลรวมปราณระดับสูงวางเอาไว้
กลางแนวเขามีอาคารสวยงามหรูหราตั้งอยู่มากมาย มองลงมาจากบนฟ้าเห็นเมฆหมอกลอยล้อมอยู่รอบ ๆ มีนกกระเรียนบินผ่านไปมา บางครั้งก็ลงเกาะบนต้นสนเขียวเพื่อไซ้ขน
หลี่ฉางเซิงพาลู่เหยาลงบนยอดเขาที่สูงที่สุด ทั้งสองยืนอยู่บนก้อนหินใหญ่ริมหน้าผา มองเห็นทิวทัศน์สวยงามทั้งหมดได้จากตรงนี้
“สวยจริง ๆ เห็นแล้วรู้สึกปลอดโปร่ง แค่มองวิวแบบนี้ก็อารมณ์ดีขึ้นแล้ว”
“แค่ก พวกนี้อาจารย์ก็แค่สร้างไว้เล่น ๆ ไม่ได้วิเศษอะไรหรอก”
ลู่เหยาพูดออกมาตามที่รู้สึก ส่วนหลี่ฉางเซิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำท่าเหมือนไม่ได้ใส่ใจ พูดขึ้นมาลอย ๆ ราวกับไม่ได้ตั้งใจจะบอก
“ท่านอาจารย์เก่งจริง ๆ”