บทที่ 293 เนตรสัจธรรม

บทที่ 293 เนตรสัจธรรม

อวี๋จิ้นรู้สึกขบขันเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเอ่ยว่า "เป็นความจริงตามนั้น ข้าไม่เคยสั่งสอนหลีซวง การที่นางมีวันนี้ได้ ล้วนพึ่งพากำลังของนางเองทั้งสิ้น"

หลีซวงมองท่าทีของโยวหลานที่ราวกับกำลังสงสัยในชีวิตตนเอง จึงอดกระแอมเบาๆ ไม่ได้ "ก็ไม่ใช่ว่าพึ่งพากำลังตนเองทั้งหมดหรอก หลักๆ แล้วยังมีเรื่องของโชคชะตาเข้ามาเกี่ยวข้องอยู่บ้าง"

โยวหลาน "..."

นางไม่ได้รู้สึกว่าได้รับการปลอบโยนเลยแม้แต่น้อย

อวี๋จิ้นยกมือขึ้น ลำแสงสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่ทะเลจิตของโยวหลาน อวี๋จิ้นกล่าวว่า "ความทรงจำในสมองของเจ้าที่เกี่ยวกับหลีซวง ข้าได้ลงกุญแจไว้ให้เจ้าแล้ว ภายภาคหน้า หากไม่ใช่ว่าระดับบำเพ็ญของคนผู้นั้นเหนือกว่าข้ามาก ก็จะไม่มีผู้ใดสามารถดึงเอาความทรงจำที่เกี่ยวกับหลีซวงไปจากตัวเจ้าได้"

โยวหลานพยักหน้า "สมควรเป็นเช่นนั้น"

หงุดหงิดก็ส่วนหงุดหงิด