บทที่ 249 แย่งชิง

บทที่ 249 แย่งชิง

"ที่หลีพูดมาก็มีเหตุผล ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทุกๆ ช่วงเวลาหนึ่ง อีหลานมักจะมีสหายสนิทหนึ่งถึงสองคน จากนั้น สหายสนิทเหล่านี้ก็มักจะหายตัวไปอย่างลึกลับ"

"ใช่แล้ว สหายเหล่านั้นของนาง... ส่วนใหญ่ก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลยสินะ"

"สตรีผู้นี้ น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้"

"ว่ากันตามจริงแล้ว ก็ยังเป็นสำนักจันทรากร่อนที่สมควรตาย ถึงกับใช้อุบายลับๆ ล่อๆ เช่นนี้"

ในนครหมื่นวิชา แม้ปฐมาจารย์เสวียนเวยจะเป็นปฐมาจารย์ขั้นข้ามทัณฑ์สวรรค์ แต่อำนาจข่มขวัญกลับมีจำกัดยิ่ง ผู้คนต่างกระซิบกระซาบกัน สายตาที่มองไปยังคนทั้งสองของสำนักจันทรากร่อนก็แฝงไปด้วยความดูแคลนอยู่ลึกๆ