บทที่ 140 ยุแยงพวกเขา

บทที่ 140 ยุแยงพวกเขา

เย่เจาเจาถือโอกาสมองไปทางหลีซวง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความคาดหวัง "สหายเต๋าหลี ข้าอยู่ขั้นแก่นทองคำแล้ว น่าจะช่วยพวกท่านได้บ้าง"

พูดพลาง เย่เจาเจายังแผ่กลิ่นอายขั้นแก่นทองคำของนางออกมาเล็กน้อย

หลีซวงเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า "ไม่จำเป็น พวกเราไม่ชอบร่วมทางกับคนแปลกหน้า"

หลีซวงนั้นมีใจอยากจะเก็บเย่เจาเจาผู้นี้ไว้ข้างกายเพื่อจับตาดูอยู่หรอก ทว่า...

ตอนนี้คนที่ร้อนใจคือเย่เจาเจา ไม่ใช่นาง

นางยิ่งไม่ยินยอม เย่เจาเจาก็จะยิ่งร้อนใจ

คนเราน่ะนะ พอร้อนใจก็มักจะเผยพิรุธออกมาได้ง่าย

นางจงใจจะบีบให้เย่เจาเจาเผยธาตุแท้ออกมา

เป็นดังคาด