กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 137 ฟางชิงอวี่!
เสิ่นเยว่ถึงกับยืนอึ้งไปในทันที
หากลั่วหมิงเยว่ไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย ต่อให้พวกเขาจะไม่ตาย ก็ทำได้เพียงวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ตอนนี้นางยอมแบ่งเขี้ยวและหนังหมาป่าให้ ก็ถือว่ามอบผลประโยชน์อันใหญ่หลวงให้แล้ว!
แต่เซิ่งหยวนกลับพูดเช่นนี้ออกมา นี่ไม่ใช่การหักหน้าและล่วงเกินอีกฝ่ายโดยตรงหรอกหรือ?
เมื่อเห็นใบหน้าที่จู่ๆ ก็มืดทะมึนลงของลั่วหมิงเยว่ เสิ่นเยว่ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะจนหูอื้อไปหมด!
ศิษย์พี่ใหญ่ เขาเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร?
"ศิษย์พี่ใหญ่ อย่าพูดจาเหลวไหล!" เสิ่นเยว่รีบกล่าวเตือน "หากไม่มีศิษย์พี่หญิงลั่ว พวกเราจะสังหารอสูรหมาป่าพวกนี้ได้อย่างไร? ศิษย์พี่หญิงนำแค่แก่นอสูรไปสามเม็ด นี่ก็ถือว่าไว้หน้าพวกเราอย่างที่สุดแล้วนะ"