บทที่ 127 ฝึกวิชามาร

บทที่ 127 ฝึกวิชามาร?

“เฒ่าหลิงซวี ท่านยังจะเอาหน้าอยู่อีกหรือ? ตอนนี้หลีซวงเป็นศิษย์ของข้า ไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับท่านทั้งสิ้น” หลินชิงหลิงแค่นเสียงเย็น “คนของยอดเขาหลิงซวีอย่างพวกท่าน อย่าได้มาข้องแวะกับนางอีก เข้าใจหรือไม่?”

เจินเหรินหลิงซวีถอนหายใจยาว “เป็นข้าที่ผิดต่อหลีซวง ภายภาคหน้าจะชดใช้อย่างไรล้วนเป็นสิ่งที่สมควร วันนี้ข้าจะขอทวงดอกเบี้ยบางส่วนคืนให้แก่เสี่ยวซวงก่อนก็แล้วกัน”

เจินเหรินหลิงซวีหันไปมองเย่เจาเจา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาในฉับพลัน

เวลานี้เขาเกลียดชังเย่เจาเจาเข้ากระดูกดำ

หากไม่ใช่เพราะคนผู้นี้ ยอดเขาหลิงซวีก็คงยังดีอยู่ เขายังมีศิษย์เช่นหลีซวง ภายหน้าแม้แต่เจ้าสำนักก็ยังต้องไว้หน้าเขาอยู่บ้าง!

แต่ตอนนี้เล่า?

ทุกอย่างล้วนพังพินาศหมดแล้ว!

หลีซวงผงาดขึ้นมาอีกครั้ง คนเป็นอาจารย์เช่นเขากลับไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ หนำซ้ำยังมีเรื่องเสื่อมเสียติดตัว ทั้งหมดนี้มิใช่เป็นเพราะเย่เจาเจามอบให้หรอกหรือ?